Bąbel i łapacz spadających gwiazd

W ostatnim tygodniu wakacji Bąbel nie spał. Na dachu babcinej chatki siedział z ogromną siatką na kiju — swoim gwiazdolapaczem. – Tej nocy Perseidy lecą najgęściej – szepnął, poprawiając okulary na czole. Chciał złapać spadającą gwiazdę i wypowiedzieć życzenie, zanim zacznie się szkoła. Bo w nowej klasie… no cóż, trochę się bał. Nagle niebo rozbłysło. Srebrna smuga przecięła mrok jak strzała. Bąbel zamachnął się, a siatka świsnęła w powietrzu. – Mam cię! – krzyknął i zeskoczył z dachu prosto w wysoką trawę, gdzie coś migotało złotem.

W trawie leżała gwiazdka wielkości dłoni. Była ciepła, ale jej światło gasło jak dogasający węgielek. – Nie bój się – powiedział Bąbel, ostrożnie biorąc ją do rąk. – Zgubiłam iskrę – pisnęła cienkim głosikiem. – Bez niej nie wzniosę się do nieba. Nazywała się Iskierka i strasznie się wstydziła, że spadła. Bąbel otworzył swój pas z narzędziami. – Wynalazek to moja specjalność! – zapewnił. – Zbuduję ci nową iskrę. W kieszeni dźwięczały mu śrubki, a w sercu — wielkie postanowienie: pomoże małej gwieździe, nawet gdyby miał rozebrać pół chatki.

Próbował wszystkiego: żarówek z latarki, baterii z radia, a nawet lusterek z babcinej komódki. Iskierka świeciła coraz słabiej. – Moja iskra to nie prąd – szepnęła. – To odważne życzenie, wypowiedziane głośno, gdy się boję. Bąbel spuścił głowę. – Też się boję – przyznał. – Nowa szkoła, nowi koledzy… a co, jeśli nikogo nie polubię? Iskierka zamrugała słabiutko. – To może ty pierwszy wymyśl życzenie? Bąbel pomyślał o gwarze na przerwach i o tym, jak ktoś kiedyś podał mu zgubioną rękawiczkę. – Wiem – powiedział cicho. – Zrobię to, czego naprawdę chcę.

Tej nocy wiatr pachniał latem. Bąbel wdrapał się na stary wiatrak, a Iskierka grzała mu się w kieszeni kamizelki. Niebo było pełne spadających gwiazd — srebrne, złote, jedna za drugą, jakby ktoś sypał iskrami z wielkiego worka. – Teraz! – zawołał Bąbel. Podniósł gwiazdkę wysoko nad głowę i krzyknął z całych sił: – Życzę sobie, żeby Iskierka znów świeciła! – I żebyś się nie bał – dołożyła cichutko gwiazdka. Wtedy stało się coś niezwykłego: z serduszka Bąbla, prosto w gwiazdkę, popłynął złoty blask.

Iskierka rozbłysła jak małe słońce, poderwała się w górę i pomknęła między meteory, zostawiając za sobą smugę iskier. A na pasie Bąbla została maleńka złota gwiazdka — odcisk jej światła. – Wróć, kiedy zechcesz! – zawołał, machając ręką. Rano, pierwszego dnia szkoły, Bąbel szedł z plecakiem, a gwiazdka na pasie cichutko migotała. Przy furtce stał chłopiec z nowym piórnikiem i rozglądał się niepewnie. – Cześć, jestem Bąbel – powiedział i uśmiechnął się. Wiedział już, że najodważniejsze życzenia to te, które wypowiadamy dla innych — i że czasem wystarczy jedno dobre słowo, żeby komuś rozświetlić niebo.