Baj Bóbr i Tajemniczy Odgłos

Pewnej nocy, gdy księżyc schował się za chmurami, w lesie rozległ się dziwny, przeraźliwy dźwięk. Głuche, przeciągłe wycie, które niosło się między drzewami: Uuuuuuu... Uuuuuuu...

Zwierzeta poukrywały się w swoich norach. Wiewiórki zatkały uszy łapkami, zajączek schował się pod krzakiem, a nawet odważna sowa Zuzia przestraszyła się. — To Leśny Duch! — szeptały przerażone wiewiórki. Ale Baj Bóbr postanowił sprawdzić, co to naprawdę jest.

Baj Bóbr wziął swoją małą latarenkę — tę, którą dostał od Baji na urodziny — i ruszył w stronę dźwięku. Jego serce biło szybko, a łapki lekko drżały, ale szedł odważnie naprzód.

W lesie było ciemno. Gałęzie trzeszczały pod nogami, a cienie tańczyły w świetle latarki, przybierając straszne kształty. Co chwilę Baj Bóbr oglądał się za siebie, ale nie było tam niczego oprócz znajomych drzew. — Odwagi, odwagi — powtarzał sobie szeptem.

Dźwięk stawał się coraz głośniejszy. Baj Bóbr dotarł na polanę, skąd dochodziło przeraźliwe Uuuuuuu... Podniósł latarkę wysoko i rozejrzał się. I wtedy zobaczył...

...starą, uschniętą gałąź, która ocierała się o drugą. Wiatr sprawiał, że gałęzie poruszały się rytmicznie, ocierając się o siebie i wydając ten przeraźliwy dźwięk! To nie był żaden duch — to po prostu gałąź i wiatr! Baj Bóbr patrzył na to przez chwilę, a potem zaczął się śmiać — głośno i serdecznie.

Baj Bóbr pobiegł z powrotem do lasu i zawołał wszystkie zwierzęta. Zebrały się na polanie, drżąc ze strachu. — Chodźcie, pokażę wam Leśnego Ducha! — powiedział z uśmiechem. Zaprowadził je pod stare drzewo i pokazał, jak gałęzie ocierają się o siebie.

Zwierzęta patrzyły, słuchały... i zaczęły się śmiać razem z nim! To była najzabawniejsza rzecz, jaką widziały. Wiewiórki śmiały się tak mocno, że o mało nie spadły z gałęzi. Strach minął, a w lesie zapanowała radość.

Tej nocy zwierzęta urządziły wielkie przyjęcie na polanie. Baj Bóbr został bohaterem — ale nie dlatego, że był najsilniejszy czy najszybszy, ale dlatego, że miał odwagę sprawdzić.

Od tej pory, gdy ktoś w lesie czegoś się bał, wszystkie zwierzęta mówiły: — Sprawdźmy to razem! Bo strach często jest większy niż rzeczywistość, a odwaga to nie brak strachu — to działanie mimo strachu. 🕵️🌙