Bajkowy Bohater i Zaczarowana Księga

Mały bóbr Baj Bóbr mieszkał w przytulnej chatce nad brzegiem leśnej rzeki. Nosił niebieską czapeczkę z pomarańczowym pomponem i pasiasty szalik, które zrobiła mu babcia. Na jego czole od zawsze widniała mała gwiazdka — znak, że jest kimś wyjątkowym. Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za koronami drzew, Baj Bóbr spacerował brzegiem rzeki i zbierał kamyki. Nagle jego łapka natrafiła na coś twardego. To była stara, oprawiona w skórę księga, która delikatnie świeciła złotawym blaskiem. Na okładce widniały tajemnicze symbole, a gwiazdka na czole Bobra zaczęła migotać w tym samym rytmie. "Ciekawe, co to za księga?" — pomyślał Baj Bóbr i ostrożnie podniósł znalezisko.

Baj Bóbr zaniósł księgę do swojej chatki i usiadł przy kominku. Gdy tylko uchylił okładkę, z kartek wypłynęła złocista poświata, a w powietrzu zatańczyły miniaturowe gwiazdozbiory! Każda strona opowiadała inną historię, a słowa układały się w świetliste wersy, które unosiły się nad kartkami. Na jednej stronie zobaczył mapę nieba, na drugiej portret mądrej sowy o srebrzystych piórach, na trzeciej rysunek tęczowego mostu zbudowanego z kartek. Księga była żywa — reagowała na dotyk Bobra, a gwiazdka na jego czole świeciła coraz jaśniej. "To nie jest zwykła książka" — szepnął zachwycony. "To brama do świata opowieści!"

Nagle z rozłożonych stron wyfrunęła sowa ze srebrzystymi piórami — ta sama, którą Baj Bóbr widział na ilustracji! "Witaj, Bajkowy Bohaterze" — przemówiła sowa. "Czekałam na ciebie od stu lat. Tylko ten, kto nosi gwiazdę na czole, może odbyć podróż przez karty Zaczarowanej Księgi. Chcesz polecieć ze mną?" Baj Bóbr, choć serce biło mu szybko, skinął głową. Sowa otuliła go skrzydłami i razem wzbili się ponad stronice, ponad chatkę, ponad las — prosto w rozgwieżdżone niebo! Latali między konstelacjami, które opowiadały pradawne legendy: o Smoku Życzliwku, który zamiast ziać ogniem pomagał gasić pożary, i o Księżniczce Iskierce, która sypała błyszczący pył na śpiące dzieci, by miały kolorowe sny.

Po długim locie sowa bezpiecznie posadziła Bobra na początku niezwykłego mostu — był zbudowany z kartek bajek, a każda kartka świeciła innym kolorem. Most prowadził prosto do zamku, którego wieże były wieżami z ułożonych jedna na drugiej książek. W zamku Baj Bóbr spotkał Strażnika Opowieści — dobrotliwego lisa w purpurowej pelerynie, który powitał go ukłonem. "Widzę, że masz odwagę i ciekawość" — rzekł Strażnik. "Oto największy skarb — możesz zabrać ze sobą jedną opowieść do swojego świata. Którą wybierzesz?" Baj Bóbr pomyślał o wszystkich zwierzętach w lesie, które nie umiały czytać, i o dzieciach, które zasypiały bez bajek. "Chcę opowieść, która nauczy wszystkich, że każdy nosi w sobie magię — trzeba tylko jej poszukać" — odpowiedział.

Strażnik Opowieści uśmiechnął się i podarował Bobrowi maleńki, świecący kryształ, który wsunął między strony księgi. "Gdy zamkniesz oczy i pomyślisz o kimś, komu potrzebna jest bajka, kryształ sam opowie historię idealną właśnie dla niego" — wyjaśnił. Baj Bóbr podziękował i nagle — puff! — znalazł się z powrotem w swojej chatce, z księgą na kolanach i kryształem w łapce. Za oknem wstawał świt, a leśne zwierzęta już zbierały się przy jego progu. Bóbr wyszedł na ganek, otworzył księgę i pomyślał o zajączku, który bał się ciemności. Kryształ rozbłysnął i wszyscy usłyszeli ciepły głos opowiadający historię o Gwiazdce, która nigdy nie gasła. Od tamtej pory co wieczór zwierzęta i dzieci z okolicznych domów przychodziły słuchać bajek Bajkowego Bohatera. A gwiazdka na jego czole nigdy nie przestała świecić.