Fela i start w nowy rok szkolny

Lato kończyło się powoli, jak lody, które zbyt długo trzyma się na języku. Mała rakietka Fela kręciła nad łąkami radosne pętle z przyjaciółmi – najpierw kółko, potem ósemkę, a na koniec wielką gwiazdę z białych smug. Ale tego wieczoru, gdy słońce chowało się za lasem, Fela zatrzymała się i spojrzała w niebo. Tam, wysoko, świeciła Szkoła Gwiazd – wielka akademia, która otwierała swoje bramy pierwszego września. Mama powiedziała, że w tym roku będzie inaczej: nowe przedmioty, nowe trasy lotów, a nawet tydzień projektowy, w którym każda rakietka musi działać w drużynie. Fela podskoczyła z radości, ale gdzieś głęboko, tuż przy silniczku, coś cicho zadrżało. – A jeśli jestem za mała? – szepnęła do gwiazd.

Pierwszego września Fela wstała, zanim wzeszło słońce. Wypolerowała złote stery, przetarła okienko i przypięła do boku mały notes w kształcie gwiazdki. – Gotowa? – zapytała mama, świecąc ciepłym światłem. – Gotowa! – pisnęła Fela, choć jej silnik na wszelki wypadek cicho buczał. Start! Łąka rozbłysła, trawa ugięła się od podmuchu, a Fela wzbiła się w górę jak strzała. Im wyżej leciała, tym większa robiła się Szkoła Gwiazd – bramy ze świecących gwiazd, wieże z planet, korytarze z chmur. Na dziedzińcu krążyły setki rakiet: wielkie, małe, srebrne, złote. Fela zacisnęła stery. – Nowe przedmioty to tylko nowe trasy – powtórzyła sobie słowa mamy. – Każdą trasę pokonuje się kroczek po kroczku.

Na pierwszej lekcji pan Profesor Meteor rozdał plany lotów. – W tym roku – powiedział – czeka nas wielka zmiana: nowa nawigacja po gwiazdozbiorach i tydzień projektowy, w którym każda drużyna złapie własną kometę. Fela z wrażenia zapiszczała tak głośno, że aż zatrzęsły się jej stery. Kometa? Własna kometa?! Po lekcjach rakietki ustawiły się w pary, a potem w czwórki. Fela stanęła z małą srebrną rakiecią Iskrą, okrągłym Zygzakiem i niebieskim Błyskiem. – Jestem najmniejsza – przyznała Fela. – Ale – powiedział Zygzak – to ty najlepiej robisz pętle! W drużynie liczy się to, co każdy umie najlepiej. Fela poczuła, jak trema zmienia się w coś cieplejszego, jak małe słońce w środku.

W środę tygodnia projektowego z hangaru uciekła kometa Srebrna Rzeka – wielka, roziskrzona i bardzo nieposłuszna. – Łapiemy! – krzyknął Błysk, a cała drużyna ruszyła w skos nieba. Fela leciała przodem, bo najlepiej znała zakręty. – Teraz pętla w lewo! – wołała, a Zygzak i Iskra rozwijali złotą sieć. Kometa próbowała uciec, ale cztery rakietki działały jak jedna: Fela przecinała jej drogę, Iskra błyskała światłem, Błysk pędził z drugiej strony, a Zygzak trzymał sieć. Gdy złota sieć opadła na kometę, niebo eksplodowało gwiazdowym pyłem. – Udało się! – krzyczały wszystkie cztery naraz. Fela była najmniejsza w drużynie, ale to jej pętle zaprowadziły je prosto do celu.

W piątek na dziedzińcu Szkoły Gwiazd stanęły rzędy złapanych komet, a każda rakietka dostała złotą gwiazdkę za tydzień projektowy. Pan Profesor Meteor uśmiechnął się do Feli. – Widzisz – powiedział – nie trzeba być największym, żeby być najodważniejszym. Fela przytuliła swoją gwiazdkę do okienka. Wieczorem leciała do domu, a za nią świeciła cała szkoła. W dole migotały łąki, na których kręciła wakacyjne pętle. – To był dobry start – szepnęła do gwiazd. I już wiedziała, że nowy rok szkolny to nie koniec zabawy, tylko najpiękniejsza z tras – a ona ma najszybsze stery, najlepszą drużynę i całe niebo przed sobą.