Gacek i kropka, która pokolorowała śnieg

Za daleko, hen, za morzem, tam, gdzie kończy się świat, leżał Biały Świat. Wszystko było tam białe jak czysta kartka papieru: śnieg, lód, niebo, a nawet ryby pływające pod lodem. W Białym Świecie mieszkał mały niedźwiadek polarny o imieniu Gacek. Miał mięciutkie, śnieżnobiałe futerko i czerwony szalik w białe kropki, który zrobiła mu babcia. — Znowu biało — wzdychał każdego ranka, patrząc na biały śnieg i białe niebo. — Gdybym tylko zobaczył coś kolorowego… Pewnego dnia nadciągnęła wielka wichura. A gdy ucichła, w śniegu sterczała mała drewniana skrzynka, jakiej Gacek nigdy wcześniej nie widział.

Gacek podbiegł do skrzynki i łapką zdjął z niej lód. W środku, w małych szklanych słoiczkach, mieszkały kolory! Czerwony, żółty, niebieski i zielony — każdy pachniał słodko jak jagody. — Kolory! — pisnął Gacek tak głośno, że aż obudził swoją przyjaciółkę, Śnieżynkę, małą lisicę polarną. — Co to takiego? — zapytała, trącając noskiem pędzelek. — Nie wiem, ale spróbuję — powiedział Gacek. Zdmuchnął kurz, wsadził łapkę w czerwony słoiczek i przyłożył ją do śniegu. Na białym puchu została okrągła, czerwona kropka. Gacek i Śnieżynka patrzyli na nią z otwartymi pyszczkami. Śnieg wyglądał tak, jakby na chwilę przestał być śniegiem, a stał się małym czerwonym słońcem.

— Udało się! Zrobiłem kropkę! — krzyknął Gacek i zaczął skakać z radości. Ale po chwili przystanął. Jedna kropka na ogromnym białym świecie to bardzo, bardzo mało. — Z tego nigdy nie będzie obrazu — westchnął. — Przecież umiem zrobić tylko kropkę. Śnieżynka przytuliła go ciepłym futerkiem. — Każdy obraz zaczyna się od jednej kropki — powiedziała cicho. — A umiesz zrobić jeszcze jedną? Gacek kiwnął głową i dotknął śniegu drugą łapką. Potem trzecią. Potem czwartą. Czerwona kropka, żółta kropka, niebieska kropka… I nagle okazało się, że z kropek można zrobić słońce, kwiat, a nawet rybę.

Wieść o kolorowych kropkach rozeszła się po całym Białym Świecie. Przyleciały śnieżne sowy z pędzelkami w dziobach. Przytuptały zające ze słoiczkami farby. Nawet wielka biała foka przyniosła na płetwie morskie muszelki, które zostawiały ślady jak pieczątki. — Ja zrobię niebieską! — zawołała Śnieżynka. — A ja zieloną! — pisnął zajączek. Wszyscy razem, kropka po kropce, pokolorowali całą polanę. Z daleka wyglądała jak ogromny, kolorowy dywan. — Wiesz — powiedział Gacek — w Polsce i na całym świecie dzieci też robią dziś swoje kropki. To Międzynarodowy Dzień Kropki! — To znaczy, że nie malujemy sami? — zdziwiła się Śnieżynka. — Nie! Malujemy wszyscy razem — na całym świecie!

Wieczorem przyszła zorza i pomalowała niebo na różowo i fioletowo. Gacek i Śnieżynka siedzieli na śnieżnej górce i patrzyli na swoje kolorowe arcydzieło. Obok świeciły się kropki: duże, małe, czerwone, żółte i turkusowe. — Patrz — szepnęła Śnieżynka — nasze kropki błyszczą jak gwiazdy. — Bo każda kropka to początek czegoś — odpowiedział Gacek i mocniej owinął się czerwonym szalikiem. Wtedy wziął czysty śnieg i zostawił na nim jedną białą kropkę. — To dla jutra — powiedział. — Jutro zrobię kolejną. Bo każdy, nawet najmniejszy niedźwiadek, potrafi namalować wielki świat. Wystarczy jedna kropka.