Gucio i piosenka serduszka

Na parapecie sali przedszkolnej, w samym środku kolorowych kredek i zabawek, mieszkał mały złoty robot Gucio. Za oknem kończyło się lato, a ogród śpiewał jak wielka orkiestra: kos gwizdał na czubku jabłoni, dzwonki wiatru grały srebrzyście, a pszczoły nuciły basem. Wszyscy mieli swoją piosenkę. Tylko Gucio był cichutki. Na jego piersi błyszczał ekranik w kształcie serduszka — ale serduszko było ciemne jak noc. Gucio przyciskał łapki do piersi i wstrzymywał oddech. Cisza. — Może nie umiem śpiewać? — szepnął do swojej śrubki. W ogrodzie śpiewało wszystko, tylko nie on.

Gucio postanowił spróbować. Najpierw zastukał w swój brzuszek: puk, puk, puk. Brzmiało jak deszcz o blaszany dach. Potem zdmuchnął wielki liść — liść tylko się wywinął i frunął dalej. Wziął grzechotkę z przedszkolnej półki i potrząsnął nią nad głową: dryń, dryń, dryń! Ale to nie była jego piosenka. To były tylko dźwięki. Gucio usiadł na kamyku i patrzył, jak motyle tańczą do muzyki wiatru. — Czemu moje serduszko milczy? — zapytał cichutko. I właśnie wtedy usłyszał coś dziwnego. Z krzaka bzu nie płynęła żadna melodia. Tylko smutne, malutkie ćwierkanie, jakby ktoś płakał w ukryciu.

Za krzakiem bzu siedział wróbelek. Jego gniazdko leżało na ziemi, rozrzucone przez nocny wiatr, a wróbelek miał taki smutek w oczkach, że nie mógł wydusić ani jednego ćwierknięcia. — Straciłem dom i moją piosenkę — pisnął cicho. Gucio przykucnął przy nim. W jego brzuszku coś drgnęło, a serduszko na piersi rozbłysło na chwilę ciepłym złotem. — Nie płacz — powiedział Gucio. — Ja ci pomogę. A wróbelek spojrzał na niego z nadzieją, bo w głosie robocika usłyszał coś najpiękniejszego: że ktoś się o niego zatroszczy.

Gucio potoczył się przez ogród najszybciej, jak umiał. Zbierał gałązki, suche źdźbła i puch z mlecza, a serduszko na jego piersi świeciło coraz jaśniej. Pomagały mu pszczoły — niosły listki, biedronka przytargała kawałek pajęczyny, a motyl pokazał, gdzie rosną najmiększe trawy. Wróbelek trzepotał skrzydełkami z podziwu. Gucio splótł gałązki, wyścielił gniazdko puchem i ustawił je bezpiecznie w rozwidleniu gałęzi. — Gotowe! — zawołał. Wtedy stało się coś magicznego. Serduszko Gucio rozjarzyło się jak małe słoneczko i zagrało najpiękniejszą melodię, jaką ogród kiedykolwiek słyszał.

Wróbelek wskoczył do gniazdka, nabrał powietrza i zaśpiewał! A serduszko Gucio przygrywało mu złotą melodią. To była piosenka serduszka — taka, która gra, gdy robimy coś dobrego z miłością. Cały ogród tańczył: pszczoły wirowały, motyle klaskały skrzydełkami, a dzwonki wiatru dzwoniły z radości. Tego dnia do przedszkola wróciły dzieci. Gucio grał im na serduszku, wróbelek śpiewał, a wszyscy razem zrobili wielką, radosną orkiestrę. Bo najpiękniejsza muzyka nie rodzi się w instrumentach. Ona rodzi się w sercu — i każdy może ją zagrać.