Gucio i wielkie sprzątanie stawu

Na skraju Starego Lasu, w małym stawie porośniętym sitowiem, mieszkała zielona żabka Gucio. Był malutki — mniejszy od kasztana — ale skakał najwyżej ze wszystkich. Każdego ranka wspinał się na liść grzybieni i z pluskiem wskakiwał do wody. — Czysta jak szkło! — wołał zadowolony. Pewnego dnia coś zaszeleściło przy trzcinach. Gucio podpłynął ostrożnie i zmartwiał: w wodzie kołysała się pusta plastikowa butelka, a obok niej worek foliowy zaczepiony o łodygę. Staw, który był jego domem, wyglądał, jakby ktoś wrzucił do niego garść śmieci. — Ktoś tu nie posprzątał — szepnął Gucio i poczuł, że coś trzeba zrobić.

Gucio postanowił działać sam. Chwycił butelkę przednimi łapkami i pchał z całych sił. Butelka obracała się, chlapała wodą, ale nie ruszyła ani o krok. Na pomoc przyleciała ważka Śmigiełko. — Guciu, tak się nie da — powiedziała. — Butelka jest większa od ciebie. Gucio otarł czoło. — Wiem — odparł. — Ale jeśli jej nie wyniosę, ryby zaczną chorować, a ptaki będą mylić folię z jedzeniem. Śmigiełko przekrzywiła głowę i mrugnęła. — Sam tego nie zrobisz, to prawda. Ale przecież nie jesteś sam. Gucio rozejrzał się. Na wodzie kołysały się kaczki, nad sitowiem krążyła czapla, a po brzegu dreptał jeżyk. Wszyscy widzieli śmieci. Nikt nie wiedział, od czego zacząć.

Gucio zanurzył nosek i spojrzał w wodę. Zamiast czystego nieba zobaczył szary muł i strzęp folii, który wyglądał jak mały duch. Zrobiło mu się smutno. — Taki mały staw — powiedział cicho — a tyle śmieci. Jedna butelka, jedna torebka, jedna puszka… Pewnie ktoś pomyślał: „to tylko jedna”. Śmigiełko usiadła obok na liściu. — Jedna kropla brudu też jest tylko jedna — szepnęła. — Ale jedna kropla czystej wody potrafi ją przegonić. Gucio podniósł głowę i spojrzał na swoje odbicie: małe, zielone i bardzo uparte. — To znaczy, że jedna butelka też się liczy — powiedział. — I jedna żabka też.

Gucio wskoczył na największy liść grzybieni i zakumkał tak głośno, jak tylko potrafił: — Kto pomoże mi posprzątać staw? Najpierw przyleciała Śmigiełko, potem przyszły trzy kaczki, dwa ślimaki, żuk wodny i czapla o długich nogach. Ustawili się w długi rząd i podawali śmieci z łapki do łapki, z dzioba do dzioba, aż na brzegu wyrósł wielki stos. Jeżyk przyniósł worek, kaczki przytrzymały go skrzydłami, a Gucio wrzucał do środka butelki i folie. — Wiesz — odezwała się czapla — w Polsce i na całym świecie dzieci robią teraz dokładnie to samo. To Sprzątanie świata! Od 18 do 20 września, a 20 września jest Światowy Dzień Sprzątania. — Czyli nie jesteśmy sami?! — zdziwił się Gucio. — Nigdy nie jesteśmy sami — odpowiedziała czapla.

Wieczorem staw wyglądał jak nowy. Woda była przejrzysta jak szkło, a w niej odbijały się chmury, sitowie i pierwsze gwiazdy. Gucio i Śmigiełko siedzieli na mokrym kamieniu i patrzyli. Gucio nabrał w łapkę jedną kroplę. Była malutka, chłodna i całkiem czysta. — Jedna kropla — powiedział. — Na początku myślałem, że to stanowczo za mało. A teraz widzę, że od takiej kropli zaczyna się cały staw. Śmigiełko uśmiechnęła się i musnęła wodę skrzydełkiem. — Więc jutro znowu posprzątamy — powiedziała. — Jutro i pojutrze. Bo czysty staw nie zdarza się raz na rok. Zdarza się codziennie. Nad wodą, wysoko, zapaliła się pierwsza gwiazda.