Halinka i tajemnica znikających jabłek

W Dolinie Jabłoni, w najstarszej jabłoni o pniu grubym jak beczka, mieszkała mała sówka Halinka. Miała puszyste brązowe piórka w jasne cętki, ogromne bursztynowe oczy i skrzydełka jeszcze zbyt słabe na dalekie loty. Tego ranka sad pachniał inaczej niż zwykle — jutro wypadał Światowy Dzień Jabłka. Dzieci zawieszały między gałęziami papierowe lampiony, a pani ogrodniczka układała w wiklinowych koszach czerwone jabłka: jedno okrąglejsze od drugiego. „Halinko” powiedziała mama sówka, „dziś w nocy pierwszy raz zostaniesz na straży sadu sama. Będziesz pilnować jabłek, dopóki nie wstanie słońce”. Halinka przełknęła ślinę i spojrzała na ciemniejący las. Była malutka. A sad był ogromny.

Gdy słońce schowało się za wzgórzem, Halinka usiadła na najgrubszej gałęzi, tuż obok koszy pełnych jabłek. Było cicho, tylko liście szeleściły pod nocnym wiatrem. Aż nagle — szelest. Potem drugi. Ktoś chrobotał pod drzewem! Halinka zmrużyła oczy. W bladej poświacie księżyca zobaczyła, że jeden kosz jest już prawie pusty, a po trawie ciągnie się ścieżka ze skórek i ogryzków. „Złodziej!” szepnęła i poderwała się do lotu. Skrzydełka zatrzepotały, serce łomotało jak mały bębenek. Przeleciała trzy gałęzie, raz zakręciła się w powietrzu i wylądowała miękko na ścieżce. Skórki prowadziły prosto do starej dziupli pod korzeniami.

W dziupli pod korzeniami mieszkała rodzina myszek. Halinka zamrugała ze zdumienia. Nie był to żaden okropny stwór — tylko pięć małych myszek z dziećmi, które układały jabłka w równy stosik. „Nasza spiżarnia zamokła po deszczu” pisnęła najmniejsza myszka i otarła łapką nosek. „Chciałyśmy tylko kilka jabłek na zimę...”. Halinka patrzyła to na myszki, to na kosze przygotowane na jutrzejsze święto. Jutro dzieci będą szukały jabłek, a myszki nie będą miały co jeść w styczniu. Co miała zrobić mała sówka, która dopiero co nauczyła się pilnować sadu? Zamiast krzyknąć, usiadła na korzeniu i zaczęła myśleć. Myślała tak długo, aż księżyc przesunął się nad starym dachem.

„Mam pomysł!” pisnęła wreszcie Halinka i zaklaskała skrzydełkami. Zaprowadziła myszki na drugi koniec sadu, gdzie leżały spadki: całe morze jabłek, których nikt nie zrywał, bo same spadły na trawę. „Te są dla was” powiedziała. „Nikt ich nie policzy, a wam starczą na całą zimę”. Myszki aż podskoczyły z radości. Razem, myszka za myszką, sówka za myszką, zaczęły przenosić jabłka do dziupli i układać je w wysokie, pachnące wieże. Halinka nosiła po jednym w dzióbku i za każdym razem czuła, że jej skrzydełka stają się odrobinę mocniejsze. Pracowały tak do świtu, a stos w dziupli rósł i rósł, wyższy niż najwyższa trawa.

Kiedy wstało słońce, do sadu przyszły dzieci. Kosze znów były pełne, a obok leżał wielki stos spadków. „Kto to zrobił?” zdziwiła się pani ogrodniczka i poprawiła kapelusz. Halinka tylko przekrzywiła głowę i mrugnęła jednym okiem. Wtedy dzieci zauważyły pod korzeniami dziuplę pełną jabłek i małe mysie ślady. „To myszki!” zawołała Zosia. „Musimy im pomóc, żeby miały co jeść!”. Zbudowano więc mały daszek nad dziuplą i postawiono miskę, którą od tej pory co roku napełniano spadkami. A Halinka? Została nocną strażniczką sadu. Siedziała na najgrubszej gałęzi i wiedziała już, że najpiękniejszym jabłkiem jest to, którym można się podzielić.