Lolek i Leśne Cuda

Mały baranek Lolek, o puszystym złotym futerku i wielkich błękitnych oczach, mieszkał na skraju Stumilowego Lasu. Każdego ranka budził się z pierwszym promykiem słońca i machał kopytkiem na powitanie ptaszkom. Ale dzisiejszy poranek był wyjątkowy — Lolek zauważył coś, czego nigdy wcześniej nie widział. Między starymi drzewami migotały kolorowe światełka! "Ciekawe, co to może być?" — pomyślał Lolek i merdając wesoło ogonkiem, ruszył przed siebie. Leśna ścieżka była miękka od mchu, a w powietrzu unosił się słodki zapach poziomek. Motyle tańczyły nad polaną, jakby zapraszały Lolka do wspólnej przygody.

Lolek dotarł na polanę, jakiej jeszcze nigdy nie widział. Na środku rósł potężny, stary dąb, a w jego dziupli coś się mieniło wszystkimi kolorami tęczy! "Och!" — westchnął Lolek, podchodząc bliżej. W dziupli spoczywał magiczny kryształ, który zmieniał kolory przy każdym dotknięciu promienia słońca. Wokół dębu zebrały się leśne zwierzątka: wiewiórka Basia, zajączek Tupcio i mała sówka Huhu. "To Leśny Skarb!" — pisnęła Basia. "Podobno spełnia jedno życzenie tego, kto ma najczystsze serce." Lolek spojrzał na kryształ swoimi wielkimi oczami pełnymi zachwytu. Wcale nie myślał o życzeniu dla siebie — chciał tylko, żeby wszyscy w lesie byli szczęśliwi.

Kryształ nagle rozbłysnął jeszcze jaśniej i z dziupli wypłynęła świetlista ścieżka, prowadząca głębiej w las. "Idź za światłem!" — zahuczała sówka Huhu. Lolek, choć trochę się bał, ruszył przed siebie. Ścieżka prowadziła przez srebrzysty strumyk, gdzie woda szemrała najpiękniejsze melodie. Na kamieniach rosły świecące grzyby w kształcie maleńkich parasolek. Ważki o skrzydłach z tęczy przelatywały tuż nad wodą, a rybki wyskakiwały, by przywitać się z Lolkiem. "Jaki ten las jest piękny!" — pomyślał baranek i poczuł, jak jego serduszko wypełnia się ciepłem. Każdy krok odkrywał przed nim nowe cuda, o których istnieniu nie miał pojęcia.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, Lolek dotarł do serca lasu. Tam, na małej polance, rósł niezwykły kwiat — tak duży, że jego płatki sięgały wyżej niż najwyższe drzewa! Kwiat lśnił delikatnym, księżycowym blaskiem, a wokół niego unosiły się tysiące świetlików. Lolek wyciągnął kopytko i delikatnie dotknął jednego z płatków. Wtedy stało się coś magicznego — kwiat rozwinął się całkowicie, a z jego środka wypłynęła złocista mgiełka, która otuliła Lolka jak najcieplejszy kocyk. "Dziękuję, mały baranku" — rozległ się cichy, miły głos lasu. "Twoje dobre serce obudziło magię, która od dawna spała. Od dziś las będzie zawsze pełen cudów dla wszystkich, którzy potrafią patrzeć sercem."

Lolek otworzył oczka na swojej ulubionej polance, gdzie wszystko się zaczęło. Słońce właśnie wschodziło, malując niebo na różowo i złoto. Czy to wszystko było snem? Nie! Na swoim kopytku znalazł maleńki, świecący płatek magicznego kwiatu. A na drzewach, krzewach i kamieniach widać było delikatną poświatę — tak, jakby las rzeczywiście obudził swoją magię. Lolek uśmiechnął się i przytulił do miękkiego mchu. Wiedział, że od dziś każdy spacer po lesie będzie nową przygodą. Bo największe cuda kryją się tam, gdzie patrzymy sercem — a mały baranek Lolek miał największe i najcieplejsze serce w całym Stumilowym Lesie.