Nikodem i zagadka siedmiu pozdrowień

W zamku na Wzgórzu Siedmiu Baszt nastał wyjątkowy poranek — dzień, w którym dzieci z całej okolicy świętowały Dzień Języków. Nikodem, młody giermek w szmaragdowej zbroi, szukał właśnie w starej bibliotece księgi o rycerskich turniejach, gdy nagle coś błysnęło między półkami. Na dębowej skrzyni, spiętej siedmioma mosiężnymi kłódkami, leżał zwinięty pergamin. Chłopiec rozwinął go ostrożnie. „Otworzy mnie ten — głosił napis — kto zbierze siedem pozdrowień z siedmiu krain i wypowie je wszystkie na głos.” Nikodem przełknął ślinę. Siedem krain? Siedem języków? Gdzie miał ich szukać?

Nikodem przypiął tarczę ze złotą gwiazdą i ruszył przed siebie. Pierwszy postój wypadł w białej przystani pod wzgórzem porośniętym winoroślą. Tam, przy łodziach pełnych oliwek, dziewczynka o imieniu Sofia sypała ziarno gołębiom. „Buongiorno!” — zawołała wesoło, gdy ją pozdrowił. Nikodem powtórzył to słowo trzy razy, aż zapamiętał jego dźwięk, i starannie zapisał je na pergaminie. Potem ruszył dalej, aż do portu, gdzie chłopiec o imieniu Léo malował łódki na niebiesko. „Bonjour!” — uśmiechnął się Francuz. Skrzynia w plecaku drgnęła, jakby coś w niej cichutko zamruczało. Nikodem miał już dwa pozdrowienia. Zostało pięć.

Wieczorem Nikodem usiadł w oknie strażniczej wieży, przy blasku świecy. Rozłożył pergamin i czytał na głos wszystko, czego się nauczył. Gdy wypowiedział oba pozdrowienia, litery na papierze rozżarzyły się jak małe gwiazdy, a złota gwiazda na jego tarczy odpowiedziała ciepłym blaskiem. — Język to klucz — szepnął chłopiec, zdumiony. — Każde nowe słowo otwiera jeden zamek. Wtedy zrozumiał, że nie potrzebuje ani miecza, ani skarbu. Wystarczy słuchać ludzi i powtarzać ich słowa. Owinął się kocem i zasnął z pergaminem pod poduszką, a blask jeszcze długo pełzał po ścianach.

Cztery dni Nikodem wędrował przez siedem krain. W każdej czekało inne pozdrowienie i inna pieśń. W słonecznej Hiszpanii mały Diego nauczył go mówić „Buenos días”. W Niemczech Marta powitała go szorstkim „Guten Tag”, w Grecji chłopiec o imieniu Kostas zawołał radośnie „Kaliméra!”, a w Portugalii dziewczynka Inês uśmiechnęła się i rzekła „Bom dia”. Na każdym postoju pergamin rozjaśniał się mocniej, a kłódki na skrzyni cichutko szczękały, jakby liczyły słowa razem z nim. Zostało jeszcze jedno pozdrowienie — to, które znał najlepiej, bo słyszał je w domu każdego ranka.

Nikodem wrócił do zamkowej biblioteki o świcie. Uklęknął przed skrzynią, wziął głęboki oddech i wypowiedział wszystkie siedem pozdrowień: buongiorno, bonjour, buenos días, guten Tag, kaliméra, bom dia — a na końcu, najgłośniej i z dumą: „Dzień dobry!”. Siedem kłódek opadło jedna po drugiej, a wieko uniosło się z cichym westchnieniem. W środku nie było złota — były mosiężne gwiazdki dla każdego dziecka w zamku i mapa Europy, na której słowa łączyły krainy jak mosty. Nikodem uśmiechnął się szeroko. Tego dnia nauczył się, że największym skarbem są słowa, które otwierają serca.