Pikuś i Kwiatowy Zegar Lasu

W lesie zadzwonił pierwszy dzwonek… a właściwie nie dzwonek — stado srok zakrakało trzy razy, i to był znak, że Leśna Szkoła zaczyna się za pięć minut. Pikuś spał jeszcze w dziupli, zawinięty w ogon jak w miękki koc. — Wstawaj! — zawołała mama. — Dziś drugi dzień szkoły! Pikuś otworzył jedno oko, potem drugie… i zobaczył, że słońce stoi już wysoko nad lasem. — Znowu zaspałem! — pisnął, złapał czerwony plecak, owinął się niebieskim szalikiem i wyleciał z dziupli jak piłka. Po drodze o mało nie zderzył się z wiewiórką, która niosła do szkoły złote jabłko. — Pikuś, dokąd tak lecisz? — Do szkoły! Na skrzydłach! — zawołał i pomknął między drzewami, a szalik powiewał za nim jak chorągiew.

W klasie pachniało świeżym mchem i porannym mlekiem. Pan Borsuk poprawił okulary i zapytał: — Kto mi powie, która jest godzina? Wszystkie łapki poszybowały w górę. Tylko Pikuś kiwał się na ławce jak liść na wietrze. — No już, Pikuś — zachęcił pan Borsuk. — Która godzina? — Chyba… pora spać? — wymamrotał Pikuś i zanim zdążył cokolwiek dodać, jego głowa miękko opadła na piórnik. Z dziobka dobiegło cichutkie: chrrr… chrrr… Wiewiórki zachichotały, a zajączek Tupot zasłonił mu dziób puszystym ogonem. — Biedny Pikuś — westchnął pan Borsuk. — Całą noc czuwał nad gwiazdami, a lekcje mamy o świcie. Jak mu pomóc?

Po lekcjach pan Borsuk zabrał Pikusia do ogrodu za szkołą. — To jest ogród, który zna godzinę — powiedział tajemniczo. Rzeczywiście: mniszek, który o świcie błyszczał jak złota moneta, teraz składał płatki do snu, a biała maciejka otwierała właśnie swoje pachnące gwiazdki. — Każdy kwiat budzi się o swojej porze — wyjaśnił pan Borsuk. — Mniszek o świcie, dzwonki przed południem, a maciejka, gdy zapada zmrok. Nikt nie jest spóźniony. Każdy ma swój czas. Pikuś przyłożył dzióbek do jednej z białych gwiazdek i głęboko wciągnął jej zapach. — To znaczy… że ja też mogę mieć swój czas? — szepnął. Borsuk uśmiechnął się pod siwym wąsem.

Nazajutrz pan Borsuk ogłosił nową lekcję: śpiewanie przy pierwszej gwieździe. — Poprowadzi ją ten, kto zna noc najlepiej — powiedział i spojrzał na Pikusia. Pikuś aż podskoczył z radości. Po południu cała klasa zebrała się na łące. Pikuś rozpostarł skrzydła i pomknął nisko nad trawami, a za nim wirowała złota chmura puchu z dojrzałych mleczy — jakby łąka sypała iskrami. — Brawo! — krzyczały wiewiórki, a skowronek Trelek zagwizdał tak wysoko, że aż obłoki się zatrzymały. — A rano? — zapytał nieśmiało Tupot. Pikuś wylądował obok Trelka. — Rano — zaśpiewał skowronek — obudzę cię moją piosenką. A ty nauczysz nas śpiewać o gwiazdach. Pikuś przytulił skrzydło do serca. Chyba właśnie znalazł swoje miejsce w tej szkole.

Gdy pierwsza gwiazda zapaliła się nad lasem, Pikuś usiadł na najwyższej gałęzi. Obok niego przysiedli Trelek, Tupot i wiewiórki, a pan Borsuk oparł się o pień i zamknął oczy. Pikuś zrobił głęboki wdech i zaśpiewał — cicho, jak szum skrzydeł, potem coraz śmielej, aż jego pieśń popłynęła między drzewami i gwiazdami. — To pieśń o tym, że każdy ma swoją porę — wyjaśnił po chwili. — I że warto czekać na kogoś, kto budzi się o innej godzinie niż ty. W ogrodzie rozchylił się ostatni pączek maciejki i zapachniał na cały las. A kiedy Pikuś kładł się spać, pomyślał: jutro o świcie zaśpiewa Trelek — i chyba po raz pierwszy w życiu nie mógł się doczekać poranka.