Pimpek i złoty borowik

Ostatnia sobota lata pachniała mokrym mchem i żywicą. Pimpek, mały gryf o złotym futerku i orlich skrzydłach, podskakiwał przy drzwiach jak piłeczka. — Tato, zabierzemy wielki kosz? — wołał. — Największy w całym lesie! Dziś pierwszy raz idziemy na grzybobranie! Tata gryf zaśmiał się i zarzucił na grzbiet wiklinowy kosz wielki jak łódka. Mama przypięła Pimpekowi mały czerwony plecaczek i wsadziła do niego bułkę z serem. Słońce dopiero wstawało, a na paprociach błyszczały krople rosy. — Grzyby lubią ciszę — powiedziała mama. — Idziemy powoli i patrzymy uważnie. Ale Pimpek już frunął przed siebie, bo przecież miał skrzydła, a skrzydła nie umieją chodzić powoli.

W lesie było zielono i złoto. Tata zatrzymał się przy starym świerku i rozgarnął igliwie. — Popatrz, Pimpek. To borowik szlachetny. Kapelusz jak brązowy domek, trzon jak mały gruby słupek. Pimpek przyklęknął i powąchał. Pachniał lasem i wakacjami. Nagle gdzieś obok zamajaczyło coś czerwonego. — A to? — Pimpek wyciągnął łapkę, ale mama delikatnie go powstrzymała. — To muchomor. Czerwony kapelusz w białe kropki, jak w bajce. Piękny, ale nie dla nas. Grzybów, których nie znamy, nie dotykamy. Pimpek skinął głową, ale w brzuszku coś mu się zapaliło. Chciał znaleźć grzyba większego niż wszystkie. Najlepiej takiego, o jakim opowiadał tata — złotego borowika, który rośnie tylko raz w roku, w ostatnie dni lata, i świeci jak małe słońce.

Pimpek frunął między drzewami, a słońce tańczyło mu na skrzydłach. Nagle zobaczył białą mgiełkę wijącą się między paprociami i postanowił za nią polecieć. Paprocie zaszeleściły, świat zawirował — i Pimpek wylądował w środku polany, o jakiej nie opowiadała żadna legenda. W trawie, w idealnym kręgu, rosły grzyby. Brązowe, złote, miodowe. A w samym środku kręgu stał on — złoty borowik, cały w promieniach słońca, jakby ktoś zapalił lampkę w sercu lasu. — Ojej — szepnął Pimpek. — To chyba on. Złoty borowik z ostatniego lata. Wyciągnął łapkę... a wtedy spod liścia wyjrzała malutka myszka. — Ciii — powiedziała. — Nie zrywaj go, mały gryfie. Ten jeden grzyb należy do całego lasu.

Myszka miała na imię Kruszynka i znała polanę od zawsze. — Złoty borowik nie znika. Zostaje tu, żeby rozsypać złoty pył, gdy dojrzeje — wyjaśniła. — Z tych drobinek w przyszłym roku wyrosną nowe złote grzyby. Ale wokół kręgu możesz zbierać do woli. Pimpek spojrzał na swój mały koszyczek, potem na grzyby dookoła. I zaczął zbierać — ostrożnie, po jednym, tak jak uczyła mama. Borowiki, podgrzybki, kurki, które pachniały morelami. Gdy koszyk był pełny, Pimpek wziął głęboki oddech. — Złoty zostaje — powiedział głośno. — Ale wszyscy zobaczą, jaki jest piękny. I frunął nad lasem, wołając tatę i mamę, aż echo niosło jego głos między drzewami.

Wieczorem w kuchni pachniało grzybową zupą. Pimpek siedział na parapecie i patrzył, jak słońce zachodzi za las. W jego małym koszyku leżał jeden miodowy podgrzybek — na pamiątkę. — Opowiedz jeszcze raz o polanie — poprosiła mama, nalewając zupę do miseczek. I Pimpek opowiedział o złotym borowiku, o Kruszynce i o tym, że najpiękniejszy grzyb został w lesie, żeby las go pamiętał. — Wiesz co? — powiedział tata, siadając obok. — Złoty borowik rośnie tylko raz w roku. Ale my tu wrócimy za rok. I za dwa. To będzie nasza polana. Pimpek zanurzył pyszczek w parującej zupie i pomyślał, że ostatnie dni lata smakują dokładnie tak — jak dom, las i miłość. A w sercu, głęboko, wciąż świecił mu złoty borowik.