Rysiek i SOS dla Wody

Rysiek, mały pingwinek, mieszkał nad zimną zatoką na końcu świata i kochał nurkować najbardziej na świecie. Każdego ranka wskakiwał na wysoki pomost i skakał do wody z pluskiem, który słychać było w całej zatoce. Ale pewnego wtorku woda wyglądała inaczej. Rysiek wystawił dzióbek i zamrugał. — O jejku… — szepnął. Na falach kołysała się plastikowa butelka, obok płynął rozdarty worek, a dalej plątała się stara sieć. — Co tu się stało? — zapytała foka Tola, jego najlepsza przyjaciółka. Rysiek poprawił niebieski szalik i powiedział poważnie: — Ktoś wyrzucił śmieci do naszej wody. A skoro w wodzie pływa plastik, to znaczy, że woda potrzebuje pomocy.

— Woda potrzebuje pomocy! SOS! — zawołał Rysiek tak głośno, że aż mewy poderwały się z klifu. Tola klasnęła płetwami. — To robimy wielkie sprzątanie! Będziemy zbierać śmieci i wkładać je do naszych worków! Rysiek wyjął z zielonej torby rękawiczki i podał jedne Toli. Cały poranek pracowali razem: wyciągali z kamieni pogniecioną butelkę, puszkę, a nawet stary but. Najtrudniejsza była sieć — ciężka jak kamień i pełna wodorostów. Rysiek ciągnął z całych sił, Tola pchała, aż w końcu sieć wylądowała na brzegu. — Uff! — dyszał Rysiek. — Śmieci nie znikają same. Trzeba je podnieść i posprzątać. Ale posprzątać to jeszcze za mało — trzeba je też dobrze posegregować!

Przy ostatnim rzucie sieci coś cichutko zapluskało. Rysiek pochylił się nad wodą i zamarł. Mała srebrna rybka szarpała się rozpaczliwie, bo jej ogonek utknął w przezroczystym plastikowym kółku. — Ciii… — szepnął pingwinek. — Już po tobie, już cię uwolnię. Bardzo delikatnie rozciął kółko i rybka trysnęła wodą, ocierając się o jego płetwę jakby chciała powiedzieć dziękuję. — Jak się czujesz? — zapytała Tola. Rybka poruszyła ogonkiem. — Lepiej. Ale wiem, skąd płyną te śmieci. Z dalekiej rzeki, hen, za górami. Bo cała woda na świecie to jedna woda — rzeka wpada do morza, a morze do oceanu. Rysiek otworzył dzióbek ze zdziwienia. — Naprawdę jedna? — Naprawdę. Dlatego sprzątanie tutaj to pomoc tam.

Rysiek długo myślał o słowach rybki. — Skoro cała woda jest jedna — powiedział wreszcie — to jedna zatoka to za mało. Zawołajmy wszystkich! I tak ruszyła wielka wyprawa. Mewy latały z ogłoszeniem, wydry niosły worki, a foki opowiadały o sprzątaniu dalej, hen, wzdłuż brzegu. Wszyscy szli w jednym długim rzędzie: puste butelki do jednego worka, papier do drugiego, plastik do trzeciego. Woda przelewała się przez łapki, wiatr rozwiewał szaliki, a śmieci było coraz mniej. — Wiesz — powiedziała Tola — w Polsce, w trzeci weekend września, dzieci też sprzątają rzeki, jeziora i lasy. To się nazywa Akcja Sprzątanie Świata. — To znaczy, że nie sprzątamy sami? — zdziwił się Rysiek. — Nie! Sprzątamy wszyscy razem — na całym świecie!

Wieczorem zrobiło się cicho. Rysiek i Tola siedzieli na płaskiej skale i patrzyli na wodę, która była czysta i spokojna jak lustro. Odbiły się w niej pierwsze gwiazdy. — Patrz, jak błyszczy — szepnęła Tola. — Bo woda wie, że ją uratowaliśmy — odpowiedział Rysiek i poprawił szalik. Wtedy z wody wyskoczyła mała srebrna rybka i zakreśliła srebrny łuk, a kropelki poleciały jak iskry. — Dziękuję! Pamiętaj: woda nie ma granic! — zawołała i zniknęła pod powierzchnią. Rysiek pomyślał, że jutro posprząta jeszcze trochę. I pojutrze też. Bo bajka o czystej wodzie nie kończy się nigdy — ona się dopiero zaczyna.