Szmerek i Wynalazek Zapomnianych Dźwięków

Gdzieś na skraju Wielkiego Lasu, tam gdzie stare dęby splatały gałęzie w zielony dach, a promienie słońca tańczyły na mchu jak złote iskierki, mieszkał Szmerek — mały lisek o miodowym futerku i klapniętych uszkach, które opadały mu na oczy, gdy był zmęczony. Jego ogon był miękki jak chmurka, a nos zawsze węszył coś ciekawego. Pewnego dnia, grzebiąc w norze starego borsuka, Szmerek znalazł coś niezwykłego — wielki, zakurzony przedmiot z mosiężną tubą i pokręcaną korbką. Wyglądał jak ogromny kwiat z blaszanym kielichem. „Co to takiego?” — pisnął Szmerek, strzepując kurz z uszu. Pod spodem znajdowała się wyblakła tabliczka: „Starożytny Zbieracz Dźwięków — wynalazek Mistrza Strumieni.” Serce Szmerka zabiło szybciej. Uwielbiał tajemnice!

Szmerek ostrożnie przekręcił korbkę. Z tuby dobiegł suchy chrobot, potem syk — i... nic. Żadnego dźwięku. Lisek spróbował jeszcze raz, mocniej. Wtedy z wnętrza maszyny wypadł mały, srebrny pyłek, a na mosiężnej tubie pojawił się napis, jakby wyryty niewidzialną ręką: „Trzy kryształy brakują mi: szelest liści, śpiew ptaków i plusk strumienia. Znajdź je, a Las znów zacznie grać.” Szmerek westchnął. Właśnie wtedy uświadomił sobie coś strasznego — las rzeczywiście był dziwnie cichy. Nie słyszał ćwierkania ptaków, szumu drzew ani bulgotania strumienia. Wszystkie dźwięki zniknęły! Maszyna była kluczem do ich przywrócenia, ale potrzebowała trzech kryształów. Szmerek nie miał pojęcia, gdzie ich szukać, ale wiedział jedno — nie może się poddać.

Szmerek pobiegł do miejsca, gdzie kiedyś śpiewały ptaki — na Polanę Świergotów. Ale ptaki milczały, siedząc nieruchomo na gałęziach. Dopiero gdy Szmerek zamknął oczy i przypomniał sobie, jak brzmi ich śpiew, w krzakach coś błysnęło. Mały, bursztynowy kryształ uniósł się w powietrze, nucąc cichutką melodię. „Pierwszy kryształ — Śpiew Ptaków!” — ucieszył się lisek, chowając go do kieszonki na brzuchu. Pobiegł dalej, do Starego Dębu, gdzie liście zawsze szeleściły jak grzechotki. Przystawił ucho do pnia i wyszeptał: „Pamiętam wasz szelest — cichy jak babcine opowieści.” Z konaru spadł zielony kryształ, wirując wokół Szmerka. „Drugi! Szelest Liści!” Już tylko jeden został.

Ostatni dźwięk — plusk strumienia. Szmerek dotarł nad Wierzbowy Strumyk, ale woda stała nieruchomo jak lustro. Ani kropli ruchu. Lisek usiadł na brzegu, spuścił klapnięte uszko i szepnął: „Strumyku, pamiętam, jak pluskasz o kamienie — to najpiękniejsza kołysanka lasu.” Przez chwilę nic się nie działo. A potem, z dna strumienia, wynurzył się niebieski kryształ, mieniący się jak kropla wody. Trzeci kryształ — Plusk Strumienia. Szmerek przytulił go do piersi i popędził z powrotem do nory borsuka, gdzie czekał Zbieracz Dźwięków. Włożył wszystkie trzy kryształy w mosiężną tubę, przekręcił korbkę z całych sił i...

I wtedy z tuby popłynęła muzyka — nie jedna melodia, ale tysiąc dźwięków naraz: śpiew ptaków, szelest liści, plusk wody, a do tego coś jeszcze — cichy, radosny chichot lasu. Kryształy zawirowały w powietrzu, rozsypując wokół kolorowe iskry, a Zbieracz Dźwięków zagrał tak pięknie, że wszystkie zwierzęta w lesie podniosły głowy. Ptaki zaszczebiotały, liście zaszeleściły, strumyk popłynął dalej, nucąc swoją piosenkę. Szmerek usiadł obok maszyny, machając ogonem w rytm muzyki. Od tej pory, gdy tylko w lesie robiło się zbyt cicho, lisek podchodził do Zbieracza i delikatnie przekręcał korbkę. A stare dęby mówią, że gdy wiatr niesie najpiękniejszą melodię, to znaczy, że Szmerek — ten mały lisek z klapniętymi uszkami — właśnie znalazł kolejny zaginiony dźwięk.