Tymon i bajka szybsza od wiatru

Tymon był najszybszą wyścigówką w całym Kółkowie. Miał błękitny lakier, żółtą błyskawicę na dachu i silnik, który nigdy nie chciał odpoczywać. Kiedy inne pojazdy parkowały na noc, on robił jeszcze jedno okrążenie wokół rynku. — Tymon, zwolnij! — wołał stary traktor Bartek. Ale Tymon tylko się śmiał i dodawał gazu. „Książki? — myślał. — Książki stoją w miejscu. A ja muszę być w ruchu”. I za każdym razem, gdy ktoś przy nim wspominał o czytaniu, Tymon wciskał gaz do dechy i uciekał na drugi koniec miasteczka.

Wtorek, dwudziesty dziewiąty września, pachniał kasztanami i mokrymi liśćmi. W całym Kółkowie trwał Dzień Głośnego Czytania. W bibliotece z okrągłymi oknami dzieci siedziały na wielkim dywanie, a pani Bibliotekarka otworzyła grubą księgę i przeczytała: — …i wtedy smok ryknął tak głośno, że zatrzęsły się wszystkie półki! Tymon właśnie mknął ulicą. Nagle usłyszał ten ryk. Pisnęły hamulce, spod kół poszedł dymek kurzu i najszybsza wyścigówka w Kółkowie zatrzymała się pierwszy raz od miesięcy. — Co to było? — szepnął i wspiął się przednimi kołami na parapet.

Na drewnianym pulpicie leżała otwarta książka, a nad nią świeciła mała mosiężna lampka. Tymon pochylił się nad stroną i zobaczył namalowaną drogę: ciemny las, zakręt, a za zakrętem smoczą jamę. Jego silnik zabił jak na starcie wyścigu. — Przecież to jest trasa — mruknął. — Tylko narysowana. Pani Bibliotekarka czytała dalej, a każde słowo rozświetlało kartkę jak latarnia uliczna. Tymon przesuwał się coraz bliżej, bo bardzo chciał wiedzieć, co jest za zakrętem. Nie zauważył nawet, że stoi w miejscu już od dobrych dziesięciu minut.

— Chcę tę trasę przejechać — powiedział Tymon i delikatnie wziął książkę na dach. Ruszył ostrożnie, spokojnie i równo jak nigdy dotąd. Za nim leciała cała opowieść: papierowy smok trzepotał skrzydłami, mały rycerz machał chorągwią, a z ostatniej strony sypały się gwiazdki. Jesienne liście wirowały wkoło jak złoty pył. Tymon nie gnał na złamanie karku — jechał tak, żeby bajka nie spadła. Przed biblioteką czekały już dzieci, traktor Bartek i rowerek Wiki. — Będę czytać na głos! — zawołał. — Dla wszystkich!

Wieczorem przy bibliotece zapaliły się latarnie. Dzieci usiadły w kółku na kocach, a Tymon położył otwartą książkę na masce i czytał na głos: o smoku, o zakręcie i o drodze, która prowadzi dalej, niż widać. Kiedy skończył, wszyscy klaskali, a stary traktor Bartek powiedział: — Wiesz, Tymon, ty naprawdę zwolniłeś. — Nie zwolniłem — odparł Tymon. — Ja tylko zrozumiałem, że książka wcale nie stoi w miejscu. Ona jedzie razem ze mną, tylko jeszcze dalej. Od tego wieczoru w Kółkowie czytano na głos codziennie: rano przy śniadaniu, w południe w bibliotece i wieczorem pod latarnią. A Tymon nigdy już nie powiedział, że książki stoją w miejscu — bo przecież sam jeździł w nich najdalej ze wszystkich.