Zenek i zaklęcie niespodzianki

Trzydziestego września Szkoła Magii na Skraju Lasu pachniała kasztanami i mokrymi liśćmi. Zenek wszedł do klasy, a Zosia i Halszka szturchnęły się łokciami i zachichotały. — Dziś Dzień Chłopaka! — wybuchnęła wreszcie Zosia. — W południe damy każdemu chłopcu małą niespodziankę! Klasa zaświergoliła jak wróble na parapecie. Zenek poczuł ciepłe ukłucie pod żebrami. Niespodzianka od dziewczynek — to brzmiało cudownie. Ale on sam nie przygotował nic. Ani dla Zosi, ani dla Halszki, ani dla nikogo. — Nic nie szkodzi — powiedział sobie. — Przecież jestem czarodziejem. Zrobię prezenty zaklęciem.

Po lekcjach Zenek zakradł się do piwnicy Pełnej Zapomnianych Rzeczy. Stała tam stara skrzynia, a na niej leżała wielka księga z pajęczyną na grzbiecie. Zenek odnalazł stronę „Zaklęcie Niespodzianki”, wycelował różdżką w skrzynię i przeczytał uroczyście: — Skrzynio, napełnij się prezentami dla całej klasy! Wnętrze skrzyni rozbłysło. Wyskoczyły z niej czternaście małych paczek przewiązanych wstążkami — czerwonych, złotych, w kropki. Zenek klasnął w dłonie. — Udało się! A wtedy paczki zachichotały cieniutkimi głosikami, wystrzeliły przez okno i poleciały nad jesiennym miastem. — Wracajcie! — krzyknął Zenek i popędził za nimi.

Cały dzień gonił swoje prezenty. Jedna paczka usiadła na kasztanie i nie chciała zejść, aż wiewiórka trąciła ją ogonem. Druga wpadła na dach szkoły i ślizgała się po dachówkach jak po lodzie. Trzecia skoczyła do stawu i chlapała wodą, aż wszystkie kaczki uciekły z oburzeniem. Zenek złapał w końcu sześć paczek — i dopiero wtedy zauważył coś dziwnego. Były zimne. Śliskie. Lśniące, ale puste. Na żadnej nie było napisane, dla kogo jest. — Głupia ze mnie czarodziejska głowa — szepnął. — Zaklęcie nie pamięta, komu mam dać prezent. Prezent musi pamiętać. Wtedy na wieży zegar wybił wpół do dwunastej.

Zenek usiadł na schodach przed szkołą. Był zmęczony, głodny i miał w kieszeni sześć zimnych, lśniących paczek. Wtedy przypomniał sobie, co zawsze mówiła babcia: „Prezent nie musi być magiczny. Musi być twój”. Wyciągnął z plecaka kartkę i żółtą kredkę. Zaczął składać papierowy kwadrat — róg do rogu, brzeg do brzegu. Raz, dwa, trzy… i na dłoni zaświeciła mała papierowa gwiazdka. Zenek napisał w środku: „Dobrze, że jesteś w naszej klasie”. Nie spieszył się. Zrobił drugą gwiazdkę, trzecią, czwartą. Zrobił czternaście — po jednej dla każdego. Kiedy zegar wybił dwunastą, jego palce były żółte od kredki, a serce spokojne.

W południe Zosia i Halszka rozdawały chłopcom cukierki w kolorowych papierkach, a klasa huczała jak ul. Zenek stanął obok chłopca, który zawsze siedział sam przy oknie, i podał mu papierową gwiazdkę. Chłopiec rozchylił jej listki, przeczytał i uśmiechnął się pierwszy raz od pierwszego dzwonka. — Ja też chcę taką zrobić! — zawołał ktoś z tyłu. W dwie minuty cała klasa składała gwiazdki: dla siebie, dla kolegów, dla pani Malwiny. A nad biurkiem wciąż fruwały zaginione magiczne paczki — wróciły, gdy usłyszały śmiech. Pani Malwina popatrzyła na nie i powiedziała: — Zaklęcie umie owinąć prezent w brokat. Ale ciepło wkłada do niego tylko człowiek. Zenek kiwnął głową. Od tego dnia wiedział już, że nie trzeba różdżki, żeby zrobić komuś dzień.