Migotka i Gwiazdka, Która Nie Chciała Spać

W małej, przytulnej stajence na skraju Mglistego Lasu mieszkała Migotka — mała owieczka o złocistym runie, które w świetle księżyca błyszczało jak garść iskierek. Tej nocy nie mogła zasnąć. Przez okrągłe okienko nad sianem widziała niebo pełne gwiazd, ale jedna z nich była wyjątkowa. Migotała jaśniej od innych. Raz, dwa, trzy razy zamrugała do Migotki. Owieczka usiadła na sianie i przekrzywiła główkę. Czy gwiazdy potrafią mrugać? Czy to możliwe, że właśnie ktoś z nieba woła ją po imieniu? Jej srebrny dzwoneczek zadzwonił cichutko, gdy wstała i podeszła bliżej okna. Gwiazdka zamrugała jeszcze raz, a potem — opadła. Jak iskierka oderwana od nieba, poleciała w dół, prosto za stajenkę. Migotka wybiegła w noc. Na łące za stodołą trawa sięgała jej do brzuszka, a w niej tańczyły setki maleńkich, świetlistych punkcików — nie robaczki świętojańskie, lecz prawdziwe okruchy gwiazd. Każdy krok Migotki rozświetlał ziemię tam, gdzie postawiła kopytko. Przed nią unosił się srebrzysty pył, wijąc się ścieżką przez wysokie trawy, w stronę polany. Migotka biegła za nim, a dzwoneczek na jej szyi dzwonił wesoło — ding-ding-ding — w rytm podskoków. Łąka iskrzyła się jak dywan usiany brylancikami. Powietrze pachniało miodem i wanilią. Wszystko wokół szeptało: Chodź, chodź, mała Migotko, ktoś na ciebie czeka. A ona biegła dalej, z oczami szeroko otwartymi ze zdumienia i radości. Na środku polany siedziała Gwiazdka. Była maleńka — mniejsza niż jabłuszko, cała ze złotego światła. Siedziała na porośniętym mchem kamieniu i wyglądała na zmartwioną. Migotka podeszła cichutko i usiadła obok. Dlaczego jesteś smutna? — zapytała łagodnym beczeniem. Gwiazdka westchnęła i zamrugała słabo. Bo nie chcę spać. Każdej nocy muszę świecić na niebie nieruchomo, a ja chciałabym tańczyć, skakać i bawić się. Ale wszyscy mówią, że gwiazdy muszą być grzeczne i stać w miejscu. Migotka położyła swoją puszystą główkę na kamieniu obok Gwiazdki. To strasznie nudne — powiedziała ze zrozumieniem. Ale wiesz co? Może istnieje miejsce dla gwiazdki, która lubi tańczyć? Gwiazdka podniosła główkę i zalśniła jaśniej. Migotka wstała i delikatnie szturchnęła Gwiazdkę noskiem. A gdybyś tak została gwiazdką spełniającą marzenia? Zamiast stać w miejscu, mogłabyś frunąć nad światem i zaglądać do okien dzieciom, które też nie mogą zasnąć. Gwiazdce zapaliły się wszystkie iskierki. Naprawdę? Mogłabym? Podskoczyła z radości i wzleciała nad polanę, wirując jak bączek. Migotka stanęła na tylnych nóżkach, a Gwiazdka musnęła jej nosek na pożegnanie. Wtedy stała się magia — ciepłe, złote iskry posypały się na srebrny dzwoneczek Migotki, i zadzwonił on najpiękniejszą melodią, jaką kiedykolwiek słyszała. Będę twoją przyjaciółką, mała owieczko. I każdej nocy, gdy spojrzysz w niebo, pomacham do ciebie. Gwiazdka frunęła w górę, zostawiając za sobą świetlisty ogon. Nad ranem Migotka wróciła do stajenki. Była trochę zmęczona, ale w środku czuła się lekko i ciepło. Położyła się na swoim sianie, a przez okrągłe okienko zobaczyła na niebie znajome światło. Gwiazdka nie stała w miejscu — tańczyła! Przesuwała się powoli nad dachami domów, zaglądając do okien. Kiedy doleciała nad stajenkę Migotki, zamrugała dwa razy. Migotka zamrugała w odpowiedzi i uśmiechnęła się. Tuliła główkę do siana, patrząc jak Gwiazdka tańczy dalej, a z jej małego srebrnego dzwoneczka wciąż sączyła się ta najpiękniejsza melodia — taka, od której wszystkie dzieci w okolicy śniły tej nocy o tym, że na niebie każdy może tańczyć.